Hipoteza Gai

      Jedną z najdziwniejszych, a zarazem najbardziej znanych koncepcji opracowanych w ramach etyki środowiskowej, jest hipoteza Gai, którą zaproponował brytyjski chemik, biolog i klimatolog James Lovelock. Teoria, którą ma na celu przybliżyć niniejszy tekst, jest już na tyle rozpowszechniona w świadomości społecznej, że zdołała nawet przeniknąć do kultury popularnej, stając się tematem filmów i powieści. Jednocześnie uchodzi ona za stanowisko nader kontrowersyjne, wokół którego narosło sporo niejasności, a czasami też rażących przekłamań. Stąd warto pokrótce zająć się poglądami filozoficzno-etycznymi brytyjskiego uczonego i przyjrzeć się, o co tak naprawdę mu chodzi.

      Najważniejszym elementem koncepcji Lovelocka jest teza, że planeta Ziemia jako całość posiada własności żywego organizmu. Nasza planeta, jak dowodzi brytyjski naukowiec, stanowi cybernetyczny system, którego części składowe powiązane są sprzężeniami zwrotnymi.

Co oznacza dla człowieka śmierć?

Jak zauważył Henryk Elzenberg (1887-1967), człowieka cieszącego się pełnią życia i mogącego napawać się pięknem przyrody i sztuki, ogarnia przerażenie, kiedy tylko rysuje się przed nim widmo przyszłej zagłady w wyniku unicestwienia jego indywidualnego bytu. Myśl, że radowanie się nieprzebranym bogactwem docierających do niego wrażeń może mieć prędzej czy później kres, rodzi u takiej jednostki poczucie lęku.

Doświadczenie to nie jest zresztą obce także człowiekowi zranionemu i upodlonemu. Osoba borykająca się z poważną chorobą, zwłaszcza nieuleczalną, która ograniczona jest słabością własnego umęczonego ciała, jak również więzień, któremu odebrano wolność, a wraz z nią często wszelką radość życia, brutalnie niszcząc zadzierzgnięte przez niego więzi z innymi ludźmi, mogą co prawda, pogrążeni w odmętach rozpaczy,

Życie w czasach zarazy

Rozprzestrzenianie się koronawirusa stało się głównym tematem pierwszej połowy 2020 roku. W mediach dominują newsy poświęcone temu zagadnieniu, a nasze życie, w związku z wprowadzonymi obostrzeniami, uległo sporym zmianom. Zachowanie się ludzi w czasie pandemii skłania do pewnych refleksji zarówno nad kondycją jednostki, jak i całego społeczeństwa.

Koronawirusy stanowią rozpowszechnioną w świecie rodzinę wirusów, które zakażają zwierzęta, a niektóre z nich wywołują przeziębienia u ludzi. Są wśród nich takie, które wywołują choroby znacznie bardziej poważne, jak na przykład zespół ciężkiej ostrej niewydolności oddechowej (SARS), niejednokrotnie prowadzący do zapalenia płuc. Nowy koronawirus, nazwany SARS-CoV-2, pojawił się w Chinach pod koniec 2019 roku, a jego najcięższym skutkiem ubocznym jest zapalenie płuc sklasyfikowane jako COVID-19. Do głównych objawów tego schorzenia należą suchy kaszel, gorączka, a w zaawansowanych stanach duszności.