Anna dzwoniła do przyjaciółki, gdzie ma usiąść w tym samolocie, bo to pierwszy lot w jej życiu i denerwowała się bardzo. „Usiądź przy oknie, bo wszystko dobrze zobaczysz i będziesz bliżej nieba” – odpowiedziała Alicja Marosz. Anna chciała się modlić, w ręku trzymała różaniec. Razem z Bartoszem obiecali wysłać wiadomość ze Smoleńska i zadzwonić po powrocie do Warszawy.
Wiosna roku 2011, nie minął rok. Ewelina długo nie paliła, ale sięga po papierosa, cienkiego i mentolowego. Wychodzimy na balkon, przecież w domu mąż nigdy by nie pozwolił, choć sam popalał w ukryciu. Żyli w rozjazdach, wspólne chwile celebrowali przy świecach i winie, do którego przekonała piwosza. Jak na dłoni widać miasto, bo blok stoi na skarpie: u stóp falujących wzgórz leży stare centrum, ratusz i kościół, zieleń parków, po lewej blokowisko. Ciemna plama na wprost to cmentarz.
Patrzymy i palimy, co musi wystarczyć za rozmowę. Słowa kapią powoli. Ewelina nigdy nie zgodziła się na spotkanie z dziennikarzem, ma o nich marne zdanie: pragną krwi i łez.
