† Odszedł Piotr Machalica

- Nie chciałbym, żeby pomyślał pan, że narzekam, ale mam poczucie, że wchodzę w czas, który jest kompletnie nie mój - powiedział w wywiadzie w 2012 r. - Nie umiem się dopasować. To czas wszechobecnego internetu i Facebooka. To tam ustala się, co jest dobre, a co kiepskie.
Piotr Machalica był aktorem filmowym i teatralnym, a także uznanym wykonawcą piosenki aktorskiej i kabaretowej.

Urodził się 13 lutego 1955 roku w Pszczynie.
Pochodził z rodziny aktorskiej.

W 1981 roku ukończył PWST w Warszawie, gdzie podobno zdawał głównie w celu „ucieczki” przed wojskiem. Był aktorem Teatru Powszechnego w Warszawie. Od 1980 roku stale pojawiał się także w spektaklach Teatru TV (m.in. rola Fortynbrasa w „Hamlecie” 1985, Arskiego w „Cyrografie” 1999). Znany z interpretacji piosenki aktorskiej (Nagroda w Opolu w 1986 roku).

Cały artykuł » czytaj więcej »

Rodziewiczówna, Maria

Polska intelektualistka i pisarka, której proza podtrzymywała ducha patriotycznego Polaków pod rosyjsko-niemiecką okupacją zaborów, a także poruszała temat cywilizacyjnego oddziaływania kultury polskiej na naszych Kresach - w szczególności religijność, tradycję, oraz kult ojczystej przyrody i środowiska.

Urodzona 2 lutego 1864 roku we wsi Pieniuha na Grodzieńszczyźnie miała 80 lat, gdy odeszła w nocy 6 listopada 1944 roku w folwarku Leonów koło Skierniewic. Była córką Henryka Rodziewicza herbu Łuk i Amelii z Kurzenieckich, którzy - za pomoc udzieloną Powstańcom Styczniowym i przechowywanie broni - zostali skazani na konfiskatę rodzinnego majątku Pieniuha i zesłanie na Syberię.

Cały artykuł » czytaj więcej »

Odeszli, lecz ich dziedzictwo trwa…

Niektórzy z Polaków, których straciliśmy w ostatnich dwunastu miesiącach…

Nagroda imienia „Kobusza” – od Piotra Zaremby dla…

Jan Kobuszewski był jedyny, niepowtarzalny. A jednocześnie nie zapanowała po nim pustka. Ma następców, kompletnie innych, ale – wiem, że brzmi to jak bluźnierstwo - równie wspaniałych.

Rozstanie z Janem Kobuszewskim wielu ludzi przeżywa szczególnie boleśnie. Składa się na to wiele okoliczności. To jeden z symboli czasów młodości dla masy Polaków.

Niesie ze sobą wspomnienie odchodzących w przeszłość, a świetnych form rozrywki: tradycyjnego komediowego teatru najlepszego gatunku czy literackiego kabaretu. Nawet dawnych ukochanych komedii filmowych, z dziełami Stanisława Barei na czele, choć grał w nich tylko epizody, jak twierdził z własnego wyboru, pasował do nich idealnie swoim cokolwiek cwaniackim wdziękiem.

Kobuszewski: studium przypadku

Szczepanik, Piotr

20 sierpnia 2020 roku odszedł polski piosenkarz, aktor i gitarzysta, pan Piotr Szczepanik – do dzisiaj znany z wielu nieśmiertelnych przebojów: „Żółte kalendarze”, „Kochać, „Goniąc kormorany”, „Puste koperty”, „Zabawa podmiejska”, „Nigdy więcej” i innych.

W latach 1980-1989 wraz z NSZZ „Solidarność” był współorganizatorem Festiwalu Piosenki Prawdziwej (1981) oraz koncertów w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej. W 2005 r. był członkiem honorowego komitetu poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich, w wyborach parlamentarnych poparł Prawo i Sprawiedliwość, a także zasiadł w komitecie honorowego poparcia PiS-u. W 2010 r. poparł Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich.

Został pochowany na Powązkach.

Piłsudska, Maria. Pierwsza Pierwsza Dama RP

        Jako że cała historia I Rzeczypospolitej była okresem monarchii – a więc królów i królowych – pierwszą Pierwszą Damą Rzeczypospolitej została dopiero w 1918 roku w odrodzonej już II Rzeczypospolitej pani Maria Piłsudska z domu Koplewska, primo voto Juszkiewicz.
Była córką lekarza Konstantego Koplewskiego i Ludmiły z domu Chomicz. Dokładny dzień jej narodzin nadal nie jest znany, jednak większość historyków datuje jej urodziny na rok 1865. Wiemy jednak, że urodziła się w podwileńskim Zułowie (obecnie Zalavas na Litwie), a jej rodzice byli wyznania luterańskiego.

        Ukończyła Instytut Klasyczny, a następnie tzw. kursy Bestużewa (Бестужевские курсы) na nowo otwartym uniwersytecie dla kobiet w Sankt Petersburgu, które były wówczas odpowiednikiem studiów medycznych. Już wtedy aktywnie udzielała się w ruchu społeczno-narodowym, pracowała jako nauczycielka.

Cały artykuł » czytaj więcej »

Kalabiński, Jacek

Człowiek, którego głosem przemówił Wałęsa

Jacek Kalabiński mieszkał w Ameryce od połowy lat 80., obserwował ją, a był niezwykle przenikliwym człowiekiem. Uważał, że nie dostrzegamy pewnych zjawisk, które są pod powierzchnią. Choćby inżynierii społecznej, która kryje się w poprawności politycznej. Widział w tym zjawisko szersze, które w całości przemodelowuje kulturę.

– My, naród – rozpoczął swoją przemowę Lech Wałęsa. Upłynęła sekunda, może dwie, gdy rozległo się:
– We, the People! – słowa, od których rozpoczyna się Konstytucja Stanów Zjednoczonych. Wzmocnione dźwięcznym, radiowym głosem Jacka Kalabińskiego, pełniącego tego dnia rolę tłumacza, zaczarowały przedstawicieli obu izb parlamentu.

Pickard, Lidia Szymonowiczowa — Alma Kar

Alma Kar, muza producenta Stefana Gulanickiego, była jedną z najbardziej zagadkowych postaci polskiego kina lat 1930–ch. Pod tym tajemniczym pseudonimem skrywała się córka popa, która marzyła o wielkiej aktorskiej karierze.

Chociaż kariera filmowa Almy Kar trwała zaledwie trzy lata, zdążyła ona kilkakrotnie pojawić się na okładce prestiżowego magazynu filmowego „Kino” oraz zagrać trzy główne role i to u boku takich amantów jak Eugeniusz Bodo czy Aleksander Żabczyński.

Po 1936 roku artystka zniknęła ze sceny, a jej powojenne losy przez lata pozostawały nieznane. Dzięki relacjom jej rodziny udało się jednak zrekonstruować skomplikowany życiorys tajemniczej gwiazdy.

Alma Kar: czy jestem fotogeniczna?

Cały artykuł » czytaj więcej »

Smutno mi, Boże

Że z po­dró­ży da­le­kiej do oj­czy­zny pły­nę
I że się ser­ce z pier­si wy­ry­wa bez­rad­nie,
I że mnie cze­ka nie­bo oj­czy­zny mej sine,
Że już gwiazd nie zo­ba­czę, co błysz­czą jak żad­ne,
Że mnie sze­le­stem tkli­wym że­gna ci­che mo­rze —
Smut­no mi, Boże!

Dzi­kie nade mną pły­ną na pół­noc ła­bę­dzie,
Lecz znów przy­fru­ną nad mo­rze, gdy ze­chcą.
Że tam się uro­dzi­łem, gdzie przy­jąć mnie nie chcą.
Że kraj oj­czy­sty, kie­dyś był pięk­ny w le­gen­dzie.
Że mnie prze­kli­na ję­zyk, w któ­rym two­rze —
Smut­no mi, Boże!

Herling-Grudziński, Gustaw / Herling, Gecel

Gustaw Herling–Grudziński odszedł 4 lipca 2000 roku w wieku 81 lat. Urodzony w odrodzonej, wolnej II Rzeczypospolitej nigdy nie był PRL-u, ale miał szczęście dożyć upadku komunizmu i odwiedzić tzw. „demokratyczną” już III Rzeczpospolitą.

Urodził się 20 maja 1919 w Kielcach w spolonizowanej rodzinie żydowskiej jako Gecel Herling, czwarte dziecko Joska Herlinga (vel Jakuba Grudzińskiego) i Dobrysi Herling z domu Bryczkowskiej (używającej imienia Dorota). Jego rodzice uważali się za Polaków i w takim duchu wychowywali swe dzieci; nie przeszkadzał im w tym wyznawany przez nich judaizm. Rodzina posiadała folwark w Skrzelczycach, a później w Suchedniowie, ale młody Gustaw (jak wszyscy go nazywali od dziecka) wychowywał się głównie w Kielcach. Tam też uczęszczał do Gimnazjum im. Mikołaja Reja, po czym – wbrew woli samotnie wychowującego ich ojca (matka zmarła na tyfus w 1932 r.),

Rydygier, Ludwik Antoni

Na portrecie autorstwa Leona Wyczółkowskiego stoi na czele uczniów i współpracowników. Wygląda jak żywy. Jowialny, potężny, uśmiechnięty nie tyle pod wąsem, co bardziej nad imponującą brodą, wsparty pod bok, z drugą dłonią na nieco uniesionym udzie. Panowie asystenci ściśnięci w tle w kącie wyglądają, jakby ich wyjęto z formaliny. On prezentuje się, nie przymierzając, jak lew przy myszach […]
Ludwik Rydygier doczekał, a raczej wywalczył sobie szlify aż generała brygady. I dziś spoczywa tam, gdzie ta jego walka była najsroższa – na Cmentarzu Orląt Lwowskich.
Jak się ktoś urodził w niewielkim majątku koło Graudenz, chodził do gimnazjum w Konitz i Kulm, a na uniwersytet uczęszczał w Greifswald, w dodatku jego matka była z domu Koenig, a ojciec nazywał się Riediger, to taki ktoś… może być wielkim Polakiem.Bo Polakiem trzeba po prostu chcieć być

Cały artykuł » czytaj więcej »

Wachowicz-Napiórkowska, Barbara Marta

Urodziła się 18 maja 1937 roku w Warszawie, wychowała się w dworku Krzymosze-Bajki na Podlasiu, w aurze tradycji Powstania Warszawskiego i Armii Krajowej.Jej oboje rodzice byli żołnierzami 9 Podlaskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej, więc nic też dziwnego, że tak wychowana dziewczynka w dorosłym życiu stała się cenioną autorką biografii wielkich Polaków i pisarką znaną przede wszystkim jako
Barbara Wachowicz

---

Kto nam teraz tak pięknie opowie o Polsce?

15 czerwca 2018 roku. Dom pogrzebowy na wojskowych Powązkach i symboliczny widok: pośrodku fioletowa urna otoczona licznymi kwiatami, po prawej stronie, wśród tłumu,

Parowski, Maciej

Zmarły 2 czerwca 2019 roku Maciej Parowski był polskim pisarzem fantastyki naukowej, redaktorem, krytykiem i od 1982 jednym z współzałożycieli i redaktorem (później redaktorem naczelnym) miesięcznika „Fantastyka” (później „Nowa Fantastyka”). Dzięki takim jak on polscy wielbiciele tego gatunku literackiego mogli w okresie PRL po raz pierwszy zapoznać się z m.in. dorobkiem rodzimych twórców, gdyż przed powstaniem „Fantastyki” na polskim rynku wydawniczym science-fiction praktycznie nie istniał nikt poza Stanisławem Lemem.

Maciej Parowski urodził się 27 grudnia 1946 r. w Warszawie. Ukończył studia na wydziale elektrycznym Politechniki Warszawskiej.
Jako autor science fiction debiutował opowiadaniem „Bunt robotów” w tygodniku „Na Przełaj”. W 1973 r. uzyskał wyróżnienie w konkursie „Młodego Technika” za opowiadanie „Poczucie pełni”, a jego debiutem książkowym była powieść „Twarzą ku ziemi”.

Pilecki, Witold

Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 r. w Ołońcu w Rosji. Pochodził z rodziny szlacheckiej o tradycjach niepodległościowych. Jego dziad Józef Pilecki został zesłany na Syberię za udział w Powstaniu Styczniowym, a majątek rodzinny na Nowogrodczyźnie uległ częściowej konfiskacie.

Młody Witold wychowywał się w Wilnie. Tam, jako uczeń gimnazjum związał się z ruchem harcerskim. Pod koniec I wojny światowej wstąpił do oddziałów samoobrony, które na przełomie 1918 i 1919 r. przejęły władzę w mieście, a następnie broniły go przed bolszewikami. Następnie walczył w oddziale ułanów dowodzonym przez legendarnego „Łupaszkę”, czyli rtm. Jerzego Dąmbrowskiego. W 1920 r. podczas wojny polsko-bolszewickiej bronił Warszawy.

Po powrocie do Wilna ukończył szkołę, wstąpił do Związku Bezpieczeństwa Kraju. Zrobił kurs w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu.

Cały artykuł » czytaj więcej »

Zamoyski, Maurycy Klemens

Był 9 grudnia 1922 roku. Trwały pierwsze w historii wybory na prezydenta Rzeczypospolitej. Zgodnie z Konstytucją Marcową wyboru dokonuje Zgromadzenie Narodowe poprzez zwykłą większość głosów. Maurycy hrabia Zamoyski prowadzi we wszystkich turach głosowania i jest o krok od zostania prezydentem Polski, ale w decydującej turze – gdy pozostały już tylko kandydatury dwóch ówczesnych gigantów polityki, Gabriela Narutowicza i samego Zamoyskiego – wybory niespodziewanie wygrywa 62-ma głosami różnicy pan Narutowicz i to on jest odtąd nazywany Panem Prezydentem, a wszyscy Polacy uczymy się o nim dzisiaj w szkołach, chociaż do podręczników historii przeszedł właściwie jedynie dlatego, że został po prostu zupełnie pierwszym Prezydentem RP. Ogólnie zaś został zapamiętany przez społeczeństwo ze swego jedynego, tragicznego „dorobku” jako prezydenta RP, czyli zamordowania go przez Eligiusza Niewiadomskiego po zaledwie kilku dniach prezydentury.

Zaś o Maurycym Zamoyskim, oprócz historyków, rzadko kto dzisiaj pamięta. A przecież był on jednym z najważniejszych „Ojców” Odrodzenia Polski, z całkiem niezłym, pozostawionym po sobie dorobkiem dziedzictwa politycznego.
W rocznicę jego śmierci przypominamy więc jego sylwetkę, spisaną piórami różnych autorów.

Cały artykuł » czytaj więcej »

Szczepanik, Jan

Jan Szczepanik urodził się 13 czerwca 1872 w Rudnikach koło Mościsk. Zmarł 18 kwietnia 1926 r. w Tarnowie.

Był Polakiem żyjącym w okupowanej wówczas Polsce, był więc polskim wynalazcą (nigdy nie austriackim!) i wraz z panem Prószyńskim jednym z największych polskich geniuszy techniki w historii naszego narodu. Niesłusznie nazywany jest też „polskim Edisonem”, gdyż w przeciwieństwie do Thomasa A. Edisona, który wszystkie swoje wynalazki praktycznie odkupił lub wręcz ukradł ich rzeczywistym wynalazcom, pan Szczepanik do wszystkiego doszedł tylko dzięki swemu własnemu, wybitnemu umysłowi.

Sławek, Walery Jan

Epitafium dla Walerego Sławka

        Widział, jak sława rozpierzcha się blada,
        Jak wodza ślepi zaparli się ucznie,
        Jak gnuśność chrobrą buławą owłada
        I jak zwycięskie kruszeją nam włócznie
   

Kazimierz Wierzyński, W rocznicę śmierci pułkownika Sławka

        Niewiele jest postaci jednocześnie tak zasłużonych i tak, w stosunku do zasług, zapomnianych, jak Walery Sławek. Pozwolimy sobie rozpocząć rozważania w rocznicę śmierci wielkiego męża stanu od przytoczenia garści statystyk. Według trendów Google, hasło „Walery Sławek” cieszy się wręcz znikomą popularnością wśród polskich internautów: szczyt zainteresowania osiągnęło w styczniu roku 2004, od tego czasu następuje systematyczny spadek, z rzadkimi wyjątkami następującymi w listopadzie (co związane jest z rocznicą odzyskania niepodległości) i grudniu,

† Cały świat żegna Krzysztofa Pendereckiego

Zmarł Krzysztof Penderecki, wybitny polski kompozytor; miał 86 lat

W niedzielę 29 marca 2020 roku, po długiej i ciężkiej chorobie w wieku 86 lat zmarł Krzysztof Penderecki - wybitny twórca, jeden z najbardziej znanych i cenionych na świecie polskich kompozytorów. Za swą twórczość honorowany był wysokimi odznaczeniami krajowymi i zagranicznymi; pięciokrotny laureat nagrody Grammy.

Krzysztof Penderecki, przedstawiciel tzw. polskiej szkoły kompozytorskiej w latach 60. XX wieku, "wielki odkrywca dźwięków", "eksperymentator", "wysunięta szpica muzycznej awangardy" - jak artystę określali krytycy - urodził się 23 listopada 1933 r. w Dębicy.

Wychował się w rodzinie o ormiańskich korzeniach. Początkowo uczył się grać na skrzypcach i pobierał lekcje kompozycji

Kobylański, Jan

Jan Kobylański urodził się 21 lipca 1923 roku w staropolskim mieście Równe (od 1939 roku pod okupacją sowiecką; od rozpadu ZSRS nadal pod okupacją obecnie ukraińską). Był synem adwokata Stanisława Kobylańskiego i jego żony Cecylii. Po niemiecko-sowieckim napadzie i rozbiorze Polski uciekł spod okupacji sowieckiej na tereny zajęte przez III Rzeszę. W 1943 roku został aresztowany przez Gestapo i osadzony w więzieniu na Pawiaku, po czym był więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych w Mauthausen-Gusen, Dachau, Groß-Rosen i Auschwitz-Birkenau. Po wojnie ponownie uciekł przed komunistami do Włoszech, gdzie w 1950 ukończył studia menedżerskie w Wyższej Szkole Handlowej w Mediolanie. W latach 1950-1952 pracował na giełdzie metali w Zurychu. Zajmował się także produkcją szczoteczek do zębów, handlem sprzętem gospodarstwa domowego i produkcją wyrobów ze stali. W 1952 emigrował do Paragwaju dzięki programowi sprowadzenia do tego kraju 18 tys. rodzin europejskich,

† Odszedł pan Emil Karewicz

Dzisiaj, 18 marca 2020 roku zmarł legendarny aktor sceniczny, filmowy i telewizyjny, pan

  Emil Karewicz

Karierę aktorską rozpoczął przed wojną, w swym rodowitym, wówczas polskim jeszcze Wilnie, na deskach tamtejszego Teatru Małego.
Podczas II wojny światowej, po nadejściu sowietów wstąpił do nowo sformowanej 2 Armii Wojska Polskiego walczącej po stronie sowieckiej. Wraz z 2 Armią LWP od sierpnia 1944 do maja 1945 brał czynny udział w walce z Niemcami, zakończony szturmowaniem i zdobyciem Berlina.

Po wojnie ukończył Studio Aktorskie Iwo Galla i kontynuował aktorstwo na scenach wielu teatrów. Przełomem w jego karierze była rola SS-Obersturmführera Hermanna Brunnera w serialu telewizyjnym „Stawka większa niż życie” w 1967 roku

Cały artykuł » czytaj więcej »